Ademais de fundar a asociación 'Gaiola' en defensa dos dereitos dos enfermos mentais, foi un histórico militante da esquerda independentista.
Ramom Muntxaraz finou este domingo en Compostela logo de padecer nos últimos meses unha grave doenza. Nado hai 61 anos en Toledo, chegou a Galiza a finais dos 70 logo de gañar unha praza de psiquiatra no Hospital de Conxo.
Pouco tempo despois de chegar ao país comezou a súa militancia no nacionalismo da man da Unión do Povo Galego (UPG). Con esta organización participaría no nacemento do BNG en 1982. Catro anos despois participaría na creación do Partido Comunista de Liberación Nacional (PCLN), unha das organizacións que en 1988 conformaría a FPG. Muntxaraz pasaría posteriormente á APU até a disolución formal desta organización a mediados da década dos 90.
Recoñecido psiquiatra, en 1992 foi un dos fundadores da asociación cultural 'Gaiola', que pula pola visibilidade, integración dos enfermos mentais na sociedade e polos seus dereitos. Aínda que na actualidade non militaba en ningunha formación política, seguía a colaborar con plataformas políticas como é o caso de Causa Galiza.
Uma fenda ficará sempre aberta no soberanismo galego com a túa marcha. A túa militancia activa e senlheira marcou em muit@s de nós um facho que nunca extinguirá a luz e a calor. A melhor homagem que podemos fazer e seguirem na luita. Uma aperta muito sentida a tuda a familia e companheir@s. Viva Galiza Ceibe, Socialista e Antipatriarcal!
O meu recoñecemento a un patriota. Unha aperta aos seus.
Até a vitória sempre companheiro! Aguardo que se finalmente há algum acto acuda-mos todxs.
Mesmo quando sabes desde há tempo da situação de uma pessoa, nunca deixa de te colher por surpresa a triste notícia.
A gente vai-se, mas o seu trabalho fica. Até sempre.
Até sempre amigo!
Até sempre colega!
Até sempre camarada, patriota, exemplo de guerreiro, em todos os frentes...
Te conheci tarde, mas te conheci para sempre.
Envio meu melhor abraço a Pilar e Maruxa, e também a irmã de Moncho.
Terra leve e apertas desde Pontevedra, don ramón.
Eu não cheguei a conhecê-lo, Ecoe, mas parece-me que até Vieiros reconhece que se chamava RAMOM, não "ramón". Um pouquecho de esforço pelos finados, sobretudo se em vida foram queridos...
Ele vai-se, mas deixa a lembrança dum grande galego e por cima de tudo maravilhosa pessoa.
Até sempre, companheiro.
Unha perda moi grande para o nacionalismo e para a Psiquiatría. Unha aperta para os seus.
Ficas na terra para sempre como querias irmao. A luita foi dura e o descanso merecido, pero tam tam aginha, nom. Que injustiça !!!
Umha dura vida de luita tem finado, mas fica o teu exemplo de enorme solidariedade.