Vieiros

Quérolle ben a Ferrol, que criou a meu pai e enterrou a meu avó, cidade forte e cantareira, cidade curriña…curriña, pero non tanto, que diría Gardfield. Isto é, que por máis que teña os seus méritos, e os seus habitantes, e os seus estaleiros, non dou entendido que o seu alcalde teña que cobrar máis cá conselleira de planificación territorial, có de medio rural ou cá de sanidade, que eses si que son marróns. Por máis que mo expliquen. Simplemente un dato: o orzamento de gastos da consellería de sanidade son 3.500 millóns de Euros, o do concello de Ferrol ten un orzamento de 45 millóns. E quen di Ferrol, di Ourense, que cobra igual.

Ou, falando dos grandes –pero non tanto, menos lobos- o de Coruña xa hai tempo que, en retribucións da alcaldía, anda por riba do presidente da Xunta e, por moito coruñesismo que un se inxecte en vea, por moito lalalá que lle botes, custa tragar tanto farol a conta do contribuínte.

Hai cousas que, efectivamene, noi encaixan nisto das retribucións e do uso da “autonomía municipal” para auto-asignarse o soldo. E de pouco vale dicir que os concelleiros ganan o que gana o funcionario mellor retribuído: pois peor mo pos, que o dispendio daquela se esparrama organigrama abaixo.

Despois van á porta dos xornais, dos parlamentos e dos conselleiros, petando porque os concellos están na bancarrota. E no fondo está esa dinámica perversa da administración fantoche: montar moitos servizos –de dubidosa eficiencia social- e outro tanto fogueteo e churrascada popular, pero evitar trasladar os custes aos cidadáns, vía impostos, que ata hai ben pouco andabamos todos na bebedela esa liberal das vacas gordas e de pelexar por ver quen cobra menos tributos.

Pero a maxia non existe. Dar servizos e ampliar dereitos non é gratis. E os impostos son para redistribuír e facer xustiza. Pero facer xustiza á xente, non á túa conta corrente.